Ik ben Maarten Meijer. Mijn weg hiernaartoe was geen rechte lijn. Ik maakte ingrijpende veranderingen van dichtbij mee — een scheiding, en het vroege overlijden van beide ouders.

Wat ik toen nog niet kon vermoeden, is hoeveel invloed die ervaringen zouden hebben op mijn denken, voelen en handelen. Niet ineens, maar sluipend — in de manier waarop ik keuzes maakte, verbinding aanging, of juist vermeed.

Er kwam een moment waarop ik uit balans raakte, zonder precies te begrijpen waarom. Pas toen ik vertraagde, ging luisteren en terugkeek, begon ik te zien hoe diep het verleden doorwerkt in het nu — in patronen, reflexen en overtuigingen die ik niet bewust had gekozen, maar die mij wél richting gaven.

Dat inzicht wakkerde een diepere nieuwsgierigheid in me aan. Niet alleen naar mijn eigen proces, maar naar hoe mensen in beweging komen — of juist vastlopen. Wat bepaalt welke afslag je neemt? Wanneer volg je je eigen richting, en wanneer word je gestuurd door omstandigheden, verwachtingen of oude pijn?

In de loop der jaren ben ik gaan werken met wat ik ben gaan noemen: het natuurlijke kompas. Ieder mens draagt het in zich — een innerlijke navigatie die vóór het denken al iets aanvoelt of weet. Maar dat kompas raakt soms overstemd. Door drukte, door patronen, door goedbedoelde adviezen van buitenaf.

Wat mij fascineert is dat moment van anticipatie in het nu. Het punt waarop je iets voelt vóórdat je er woorden voor hebt. Waar je intuïtie botst of samenvalt met je denken. Daar, in dat spanningsveld, ontstaan de meest betekenisvolle vragen: Wat beweegt hier in mij? Wat vraagt aandacht? Wat mag anders?

Mijn verhaal is niet dat ik het antwoord heb — maar dat ik geleerd heb hoe waardevol het is om de juiste vragen te stellen. En om te durven luisteren naar het kompas dat we soms vergeten zijn dat we het bij ons dragen.